Vrijdag 10 Oktober 1997 
De volgende ochtend om 08:00 uur moeten we vertrekken dus Erik zet de wekker op 07:15. Als ik echter om 07:48 wakker wordt is het duidelijk  dat hij is vergeten om hem in te schakelen, we hebben ons dus verslapen... 
Na enig beraad wordt besloten toch maar rustig aan te doen omdat we nog een hele rit voor de boeg hebben, en dus zijn we niet zoals afgesproken om 09:00 in Zwolle, maar ruim 45 minuten later. Daar aangekomen blijkt dat ook Robert Jan en Wouter aan de late kant zijn, want die melden dat ze nog zo'n 20 minuten van Zwolle af zitten.  
Nadat de bagage is overgeladen van de auto van Robert Jan in die van Erik, vertrekken we richting Dordrecht waar we de rest van de groep zouden ontmoeten om gezamenlijk verder te reizen naar Calais. Daar aangekomen blijkt dat nagenoeg iedereen inmiddels een uur vertraging heeft opgelopen, dus we zullen waarschijnlijk niet voor zessen in Londen zijn. Inde stationsrestauratie wordt nog snel een kop kiffie gedronken, waarschijnlijk de laatste echt lekkere koffie voordat we weer in Nederland terug zullen zijn. Als Martijn vervolgens vraagt wat de serveerster van hem krijgt (omdat hij wil betalen) antwoordt zij: 'hoofdpijn', iets wat erg voorspelbaar is voor diegenen die Martijn enigzins kennen. 
De reis naar Calais verloopt zeer voorspoedig, geen ongelukjes, geen tegenvallers, en vooral: geen vertragingen! Daar aangekomen blijkt dat we een half uurtje moeten wachten op de trein, en dat is een meevaller, omdat we eigenlijk meer tijd hadden ingecalculeerd. Dat we het halfuur daarvoor in de tax-free shop hebben doorgebracht, iets wat we dus NIET hadden ingecalculeerd, betekent dat we toch niet op het schema zijn ingelopen, maar het uur tijdsverschil wat we ook vergeten waren in te calculeren, maakt dat het er naar uitziet dat we toch nog om een redelijke tijd in Londen zullen aankomen. 
De treinreis  met 'Le Shuttle' is sneller voorbij dan we dachten, dus we zitten vrij vlot weer in onze auto's, en het laatste stuk van de reis kan beginnen. Onderwijl worden de koplampen van de twee auto's nog even bijgesteld zodat we onze tegenliggers niet al teveel verblinden. Een rolletje afplak-tape doet wonderen. 
Rijdende in Engeland blijkt dat een buitenspiegel aan de rechterzijde van de auto toch geen overbodige luxe zou zijn geweest. Maar het gaat uiteindelijk, met behulp van de voorpassagiers toch redelijk goed. Inhalen is ineens een team-effort geworden, en middenachterin de auto-zitten een circus-act, maar voor de rest ging het toch erg goed. Ook de aanwezigheid van een tweetal CB zenders/ontvangers bleek een uitkomst, vooral toen we de buitenwijken van Londen inreden en daar onze weg moesten zien te vinden met behulp van een kaart die niet echt gedetailleerd genoeg was voor die klus. Uiteindelijk zijn we binnengeloodsd via  mijn mobiele telefoon, waarbij Marc Andersson de aanwijzingen gaf, iets wat voor ons op dat moment van vitaal belang was, maar wat waarschijnlijk nogal pijnlijke gevolgen voor mijn telefoonrekening zal hebben. Onze parkeerplaats wordt na enige omwegen dan ook uiteindelijk gevonden, en marc geeft ons de garantie dat onze auto's daar veilig geparkeerd staan, iets wat we uiteindelijk bij aanvang van de terugrit ook bevestigd zullen zien . 
De eeste glimp van Thamesmead hebben we al opgevangen, want we zijn nagenoeg langs de bushalte gereden waar Jamie en Ste op lijn 180 naar Greenwich stappen als ze naar de Gloucester gaan. 
De treinreis naar de binnenstad is een vrij korte, en we zijn rond een uur of acht in het hotel, iets wat gezien de vertragingen nog als heel redelijk kan worden aangemerkt. 
Na het inchecken zijn we nog even een paar uurtjes de binnenstad ingeweest en hebben een bezoekje gebracht aan de Trocadero, een vrij groot entertainment-centrum met allerlei leuke winkeltjes en dingen te doen. Rond een uurtje of 1 waren we weer in het hotel waar we nog wat hebben gedronken aan de hotelbar. Daarna zijn we gaan slapen, omdat we de volgende ochtend om 11:00 uur in de Gloucester worden verwacht. 

Zaterdag 11 Oktober 1997 
We staan op rond een uurtje of 9 en gaan voor het ontbijt naar beneden. 
Om een uurtje of half elf beginnen we met de reis naar Greenwich, eerst met de metro, later met de Docklands Light Railway, een volautomatische trein die op grote hoogte door een van de nieuwste kantoorwijken van Londen gaat. Op het station van de DLR moeten we een halfuurtje wachten, en het blijkt dat Chris Bannister, een van de mensen die Robert Jan en ik in Juni op de meeting ook al hebben ontmoet, ook via de DLR naar de meeting wil gaan. Dus nog voordat de werkelijke meeting begint, is er al een reunie van bekenden. Op het eindpunt aangekomen (Island Gardens) stappen we uit, en vervolgen onze weg door de voetgangerstunnel onder de Thames. Op het eindpunt aangekomen nemen we de kortste route naar de Gloucester waar iedereen inmiddels al op ons zit te wachten. Het is een gezellig weerzien van oude bekenden, gecombineerd met het ontmoeten van een hele hoop mensen die we alleen van naam en van IRC kennen. Allemaal stuk voor stuk in meer of mindere mate fanatieke fans van Beautiful Thing. Na wat gedronken te hebben besluiten we dat het wel een goed idee is om een van de meegebrachte filmposters door iedereen te laten tekenen, en als 'get well card' aan Marc Anderson aan te bieden. Marc zou de rondleiding over de filmlocaties in Thamesmead voor zijn rekening nemen, maar hij is door ziektje geveld en zal dat dus niet kunnen doen. Wel zal hij proberen om om 15:45 in de Southmere Swan te zijn. Dat is de club die in de film dienst deed als karaoke-bar.  
We besluiten rond een uur of 1 te vertrekken en zoeken een bushalte die door lijn 180 (Thamesmead East) wordt aangedaan. Die is snel gevonden, en na een minuutje of twintig in de regen te hebben gewacht, arriveert de bus die ons in 45 minuten naar Thamesmead zal brengen. Daar aangekomen lopen we via de meest directe route naar de Southmere Swan, onderweg uitleg gevend over de diverse sights mbt de film. 
In de Swan aangekomen blijken Marc en Sarah er nog niet te zijn, en het management is enigzins verbaasd over onze komst. Nadat ik heb uitgelegd wie we zijn, blijkt onze komst toch aangemeld, alleen was even niet duidelijk of we een zaal hadden geboekt danwel gewoon in de lobby zouden plaatsnemen. omdat de film in de lobby is opgenomen besluit ik dat de lobby de beste plaats is, en we gaan zitten op de plaats waar in de film het podium is, wat overigens dezelfde plek blijkt als waar Leah en Slasher aan een tafeltje zitten.  
Na een kwartiertje arriveren Marc en Sarah, die met veel rumoer worden begroet. Dit overigens tot groot vermaak van de clubleden, die het allemaal maar wat vreemd vinden, maar wel schijnen te accepteren. Marc blijkt zeer spraakzaam te zijn, en praat aan een stuk door met alles en iedereen voer van alles en nogwat. Ook Sarah schijnt zich prima te vermaken, en nadat ik ze een drankje heb aangeboden, wordt het tijd om de poster met handtekeningen aan te bieden.  
Ik vertel Marc dat het eigenlijk de bedoeling was om hem een beterschapskaart op te sturen, maar dat we geen geschikte kaart konden vinden. Toen we wel iets geschikts hadden gevonden, bleek dat er geen enveloppen bestonden die groot genoeg zoudn zijn om het mee te versturen, en dat we dus maar dus hebben besloten het op deze manier op te lossen. Onderwijl rollen Martijn en ik de poster af, en als Marc ziet wattie krijgt schiet zijn gemoed vol. Het zal de enige Nederlandse Filmposter zijn die in de UK aanwezig is, en Marc is er erg van onder de indruk. Zo erg zelfs dat hij zich geen moment bedenkt, zich omdraait, me bij mijn nek pakt, naar zich toetrekt en me een enorme zoen op mijn wang drukt. 
Uiteraard blijven we nog geruime tijd zitten kletsen totdat Marc op een gegeven moment besluit dat ze weer weg willen gaan. Wat hij wel gelijk duidelijk maakt is dat hij ons mee wil hebben omdat hij ondanks zijn ziekte (bronchiale longontsteking) toch wil proberen de tour te gaan doen. Het schijnt dat de poster hem heeft overgehaald het toch te proberen, iets waarvan ik, als ik het van tevoren had geweten, zeker zou hebben afgezien. 
De rondleiding door Thamesmead is erg gezellig, en Marc legt veel uit over hoe de film is gemaakt. De ruimte was erg krap, en daar merk je in de film erg weinig van. Er is erg slim gebruik gemaakt van bepaalde filmtechnieken om in de film alles groter te laten lijken dan het in wereklijkheid is. Ook blijkt dat in de film de huisnummers zijn verandered, iets wat begrijpelijk is, want een invasie als de onze is natuurlijk erg vervelend voor de buurbewoners, die volgens Marc nog steeds geen idee hebben waar de film nou precies over gaat. Ook blijkt uit Marc's verhaal en uit wat we zien dat het geheel onlogisch is dat Sandra in het begin van de film met haar winkelwagentje de 'ramp' (oprit) oploopt, en vervolgens met de lift naar de eerste etage gaat. Ten eerste komt de 'ramp' uit op de eerste etage, dezelfde etage als waar de winkels zijn, en ten tweede blijken er aan het begin van de 'ramp' in het geheel geen winkels te zijn, dus om daar te gaan winkelen is niet logisch.  
Nadat we Tavy Bridge zijn overgelopen en Marc heeft verteld over de diverse scenes die zich rond de loopbrug over de straat hebben afgespeeld besluiten we dat de aanslag op Marc's gezondheid lang genoeg heeft geduurd. De bushalte van lijn 180 is vlakbij, en we nemen dan ook afscheid van Marc en Sarah. We besluiten niet terug te gaan naar de Gloucester, maar naar onze hotels om op te drogen en om te kleden, zodat we 's avonds met zijn allen uit kunnen gaan in de binnenstad van Londen. 
Om 22:00 is er afgesproken in ons hotel maar omdat iedereen veel te laat is, en er ook nog een bericht komt dat de grootmoeder van een van de engelse deelnemers is komen te overlijden, is het inmiddels ruim elf uur geworden eer we daadwerkelijk vertrekken. Besloten wordt dat een deel van de groep naar Heaven gaat, en een ander deel van de groep nog wat wil gaan winkelen. Uiteindelijk besluiten Wouter en Ik samen met  Monique en de beide Erik's te gaan winkelen in de Torcadero. Om ongeveer 02:00 zijn we weer in het hotel, en nadat Monique nog enige tijd bij ons op de kamer heeft zitten kletsen, besluiten we om rond 03:00 te gaan slapen. Morgenochtend om 10:00 uur weer opstaan, want voor twaalven moeten de kamers weer leeg zijn.  

Zondag 12 Oktober 1997 
Omdat het programma van de afgelopen dagen al erg druk was, wil ook wel wat tijd voor onszelf wilden, en de Gloucester vreselijk duur is, werd Zaterdagavond in overleg met de andere deelnemers al besloten om de dinner-party in de Gloucester maar te laten vervallen. Dit geeft ons de gelegenheid nog een paar uurtjes in de binnenstad van Londen rond te struinen en nog wat leuke dingen te gaan doen. Martijn, Chris, Wouter en ik gaan even naar Covent Garden, waar het altijd erg gezellig is. We besluiten bij Pret a Manger wat sandwiches te kopen, en gaan die vervolgens op Leicester Square opeten.  
We gaan terug naar Old Compton Street, in Gay Village, (SOHO) waar we een bezoekje brengen aan The Clone Zone, een gay shop met allerlei boeken, video's, posters en kleding Martijn en ik kopen de laatste twee exemplaren van de screenplay van Beautiful Thing..Chris weet een zaak (The Old Compton) die een heerlijke Banoffi Pie serveert (gebak van Banaan, met toffee-creme en een luchtige vanille vulling) en hij trakteert ons allevier op een stuk. We vinden een rustig plekje om het dessert op te eten, en ik moet zeggen, Chris had niet overdreven toen hij de term 'divine' gebruikte, het was heerlijk!  
Omdat we om 15:00 hadden afgesproken in de Lobby van het hotel, werd het tijd om weer terug te gaan, en nadat we Menno en Robert Jan uit de Admiral Duncan hadden gehaald zijn we weer teruggelopen naar het hotel. 
Nadat iedereen daar weer terug was, werd het tijd dat we onze bagage gingen halen, en werd te reis naar huis aangevangen. Nog snel heb ik een kadootje voor Chris gekocht, en toen zijn we naar het station gelopen. We namen voor de zoveelste keer afscheid van Chris Bannister en liepen naar de kaartverkoop voor een groepskaart naar Abbey Wood station, waar we de auto's hadden geparkeerd.  
De reis naar Abbey Wood Station ging gepaard met een hoop rumoer, en we waren bang dat we onze medepassagier best wel een beetje overlast hadden bezorgd, iets wat overigens reuze meeviel, omdat na het uitstappen bleek dat de betreffende jongeman de filmtitel herkende en zelfs informeerde naar waar de film te koop was. 
Bij de auto aangekomen werd snel de bagage ingeladen,en kon de terugreis naar huis echt beginnen. Iedereen was erg moe geworden, en de route naar Folkestone werd dan ook maar met moeite gevonden. Na een aantal rondjes door een van de buitenwijken van Londen werd de ringweg gevonden, en toen was het een fluitje van een cent om naar de kanaaltunnel te rijden. 
Nadat we bij de kanaaltunnel waren aangekomen moest eerst nog wat geld worden opgemaakt aan de grens, iedereen wilde nog wat taxfree spulletjes mee naar huis, en er moest ook nog wat gegeten worden. De treinreis was snel en comfortabel, na 35 minuten stonden we al weer aan de andere kant van het kanaal. 
En toen we eenmaal weer op het vaste land van Europa waren, ging het helemaal snel, de passagiers waren zo moe dat ze het grootste deel van de reis hebben geslapen, alleen bij de Nederlandse grens was iedereen weer wakker, omdat daar een korte plas- en eetpauze werd ingelast, waar gretig gebruik van werd gemaakt. 
Uiteindelijk was het tijd voor afscheid nemen, en ging iedereen zijn eigen weg. De laatsten waren rond vier uur 's nachts thuis. 

Al met al kunnen we terugkijken op een zeer geslaagd weekend. Zeker voor herhaling vatbaar! 
 

Donderdag 9 oktober 1997.
Op de donderdagavond ben ik normaal gesproken met twee dingen bezig. Theater, ik zit bij de lokale toneelvereniging in Veenendaal: Artis Amore, en bij Vallei Fm, het radiostation van Veenendaal. Eerst even naar Artis Amore, toen nog even langs de studio en toen zat het erop. Martijn ging naar huis, het was rond 23.00 uur en ik ging mij maar eens bezig houden met de laatste voorbereidingen voor het Beautiful Thing Weekend, alles werd klaargelegd. Posters, Expreszo´s met artikel over de fanclub, een artikel met Glenn,  De Beautiful Thing Cd en nog meer, ook heb ik maar wat kleding klaargelegd, want om nou een heel weekend met alleen maar met bovenstaande spullen te doen, is wat onpraktisch. Het was diep in de nacht, toen ik eindelijk mijn bedje opzocht............ 

Vrijdag 10 oktober 1997 
Rond de klok van half 7 was het mijn wekker die aangaf dat het voor mij reeds de hoogste tijd was om op te staan. Aangezien het de avond ervoor nogal laat geworden was doordat ik nog van alles op een rijtje moest zetten en natuurlijk irc nog even op was geweest, was ik best wel moe. Ik pakte een douche en begon mijn tas in te pakken, iets wat ik dit keer tot het laatste moment heb moeten uitstellen. Mijn moeder was vrij dus die kon heerlijk in haar bed blijven liggen en zoonlief ging rustig aan de slag om alles in orde te krijgen. Bepakt met een serie Beautiful Thing Posters en een tas vol met materiaal, kleren en cd's begaf ik mij naar de studio van de lokale omroep in Veenendaal, Vallei FM. Bij deze omroep ben ik al weer enige jaren werkzaam en ik vulde daar mijn tas met enkele blikjes voor onderweg. Het was reeds 08.55 toen ik de deur van de studio achter mij dichtsloeg en verder liep met de komplete bepakking naar het station. Met de almachtige Bankpas was snel een kaartje uit de automaat gehaald en vol goede moed wachtte ik op de trein. 
Nadat de trein het station Veenendaal Centrum had verlaten om 09.09 uur ging het allemaal redelijk snel. Monique, een vriendin van mij van Vallei Fm, zo het weekend ook meegaan en zij en haar moeder stonden netjes op het station Maarn om Monique te dumpen op de trein. En daar gingen we met z’n tweeën in de richting van Utrecht. Aldaar snel overgestapt in de trein naar Rotterdam, maar eerst even via de SMS service van Libertel even gecheckt hoe het met de andere stond. Al gauw kwamen de berichtjes terug. Andre en Erik T. konden melden dat ze 30 tot 45 minuten vertraging hadden opgelopen. Robert Jan en Wouter stonden nog in Hengelo. Erik M. belde ik wakker uit zijn bed, en Gerben berichte mij dat hij onderweg was......terug naar huis want hij was wat vergeten. 
Na een diepe zucht stapte ik samen met Monique uit op Rotterdam c.s. waar we rond 10.25 met Menno hadden afgesproken, doordat onze trein een kleine 15 á 20 minuten vertraagd was waren we wat later op de afgesproken plek in de stationshal. Na even gewacht te hebben, Menno gepiept te hebben, een Italiaanse bol gezond gekocht te hebben zijn Monique en ik maar zo slim geweest om in de trein naar Dordrecht te stappen, alwaar we eigenlijk om 11.00 uur hadden moeten zijn. In die trein volgde al een telefoontje van Andre, die zouden met een kleine 20 minuten op Dordrecht CS zijn en toen Monique en ik uitstapten belde Erik M. op om te vragen waar ik mij bevond, al pratend met onze patserige mobiele telefoontjes liepen we op elkaar af en zo was 1 gedeelte van de groep al bij elkaar. Gerben, Monique, Erik M. en Martijn. Pepijn, het vriendje van Erik M. was een beetje bedroefd aangezien hij niet mee kon. 
Waar was Menno toch gebleven, ik ging op onderzoek uit en trof Menno in de stationsrestauratie aan. Gezellig nippend aan een bakje koffie. Zo gezellig als ik denk dat ik ben ben ik er maar bij gaan zitten en een colatje besteld. De rest kwam ook binnen en na enige lol met de serveerster zaten we allemaal wat te drinken. Het eerste rondje heb ik betaald, en toen kwam de rest binnen, net op tijd :-)))) 
Nadat iedereen wat gedronken, naar het toilet en naar het GWK was geweest was het tijd om te vertrekken. Pepijn nam afscheid van Erik M. en in de auto’s van Erik en Erik werden de nodige apparatuur geïnstalleerd (27mc) om onderweg goed contact te kunnen houden. Erik T. reed de ene auto met daarin Andre, Robert Jan en Wouter. De andere auto werd gereden door Erik M. met daarin Gerben, Monique, Menno en Martijn (ikke dus), .
Vol goede moed en met lekkere muziek vertrokken wij richting Calais, Frankrijk........... Vol goede moed, trokken we zuidwaarts Nederland uit en al gauw zaten we in het land van de patates, mannekes en nog maar van dit soort onzinnig Belgenvolk, eventuele Belgenburen die dit lezen, moeten dit niet zien als een portie discriminatie, maar hele goedkope humor. Bij een tankstationnetje een kleine 30 minuten voor de grens tussen Belgie en Frankrijk werd weer een tussenstop gemaakt, goedkoop benzine getankt en na het uitdelen van " de officiële Beautiful Thing " badges en wat drinken vertrokken wij weer verder richting Calais. 
Iedereen was nog vol enthousiasme en het werd en dan ook zeker gezelliger op toen wij in Calais aankwamen en daar de auto op het parkeerterrein neergooide. Gezamenlijk gingen we het taxfree winkelcentrum daar in, waar de nodige alcoholische en nicotine bevattende produkten werden gehaald. Nadat de creditcards weer vreselijk misbruikt waren gingen we met z´n alleen heerlijk eten, nou ja...het was maar bij de Burger King, maar op dat moment smaakte alles goed. Met enige aarzeling gingen we bestellen, als 1 grote groep omdat we anders franse franken terugkregen waar we niets aan hadden. Het smaakte voortreffelijk en al gauw had iedereen zijn Whopper, Whopper Menu of wat dan ok achter de kiezen en gingen wij weer richting auto om aldaar naar de trein te rijden die ons onder het kanaal door naar Engeland zou brengen. 
Aangezien meer mensen gebruik maken van de mogelijkheid om met " Le Shuttle" naar Engeland te gaan hebben we tussen de 30 en 45 minuutjes moeten wachten voordat we de trein op konden. We stonden helemaal vooraan. Eerst de auto van Erik T. en toen die waar wij in zaten van Erik M. Ik ging even gezellig bij onze buurtjes in de voorste auto langs en jawel hoor na aan Wouter het nummer van Linda, Roos zonder Jessica, een produktie van mij en collega Oscar van de lokale omroep zat de stemming er al goed in. Op een gegeven moment zaten Wouter, Andre en Monique op de achterbank en ik daar weer bij, dolle pret allemaal. Naast ons stond een auto met voorin een jongen en een meisje en die jongen die stond de hele tijd naar ons te kijken. Wij iedere keer terugkijken en terugzwaaien en nog meer dolle pret.
Uiteindelijk konden we gaan rijden en onze bolides gingen de trein in. De trein was natuurlijk weer een uitstekende gelegenheid om eens gezellig bij te kletsen, allemaal uit de auto, radio aan, wat drinken en weer superveel lol. De reis van 35 minuutjes door de tunnel verliep heel erg voorlopig en voor we het wisten zaten we al op de weg van Dover naar Londen, iets meer dan een uurtje rijden en toen zaten we in Londen. Na enig rondkijken hebben we de auto's stilgezet bij een tankstation in Erith en daar via via het telefoonnummer van Marc Anderson opgevraagd, Marc legde uit hoe we op de plek konden komen waar we de auto’s veilig konden neerzetten. Doordat beide Erikken zo slim waren geweest om in beide auto´s een 27mc bakkie te plaatsen konden we tijdens het rijden goed overleggen en zo vonden we na 4 keer de zelfde rotonde te hebben genomen eindelijk het plekje waar we de auto´s konden plaatsen, het was inmiddels al donker in Londen en toen dook er een probleem op. Monique en Menno moesten ontzettend nodig naar de W.C., niet getreurd, zeer snel naar een huis gelopen, aangebeld en jawel hoor, ze mochten netjes gebruik maken van het toilet. Na een klein stukje gelopen te hebben kunnen we op Abeywood station (als ik mij niet vergis de trein pakken, dat koste voor de hele groep maar liefst 20 pond, vergelijkbaar met 65 Nederlandse guldens. Uiteindelijk na weer veel gezelligheid in het Engelse Openbaar Vervoer waren we aangekomen in de buurt van ons hotel. Het Regent Palace Hotel waar we voor ons ons negenen kamers had geboekt ligt aan Piccadilly Circus, oftewel midden in het uitgaascentrum van Londen.

We moesten nog een klein eindje lopen met onze bagage en toen waren we eindelijk in het hotel. Na het invullen van wat formuliertjes kreeg ik de kamerpasjes uitgereikt en die werden weer doorgespeeld naar de hele groep. We vertrokken met de lift naar boven en na wat zoeken in dat inmens grote gebouw hadden we onze kamers gevonden. Erik M. en Erik T. sliepen op 1 kamer, tegenover ons, Menno en ik dus, iets verder op de gang zaten Andre en Wouter, om het hoekje zaten Gerben en Robertjan en weer een hoekje verder zat Monique.
We hadden rond 21.15 afgesproken bij Andre op de kamer, maar na wat wisselen van o.a. de waterkoker waren we daar rond 21.30. Besloten werd om even gezellig de stad in te gaan en dat hebben we toen ook maar gedaan. Winkeltjes kijken, shoppen, burgertje eten bij de Mac, een supersonisch driedimensionaal spel werd door mij, Menno en Rober Jjan gedaan, supergaaf, mag ook wel, voor 6 gulden nog wat per persoon. 
De avond ging vlot voorbij en we vertrokken terug naar het hotel om ons op te maken voor de volgende dag, de zaterdag, Beautiful Thing Fanclub Meeting Dag. In het hotel aangekomen ben ik iedereen nog even wezen instoppen, behalve Monique want die moest om 2 uur in de nacht zo nodig een douche nemen, maar zij kwam Menno en mij lekker instoppen........ 

Zaterdag 11 oktober 1997 
Zoals ik netjes geregeld had ging rond 08.45 de telefoon en jawel, de wakeup service van het hotel belde. Gelijk belde ik Andre en Wouter op en ook zij waren reeds gewekt. De dag begon goed. We gingen met z´n allen gezamenlijk ontbijten met als bedoeling om voor 10 uur het hotel uit te zijn, het uiteindelijk gevolg was dat we pas om 10.30 de "underground" ingingen. 
Natuurlijk was dit weer supergezellig met natuurlijk op een gegeven moment dat "laten we Andre maar volgen, want wij zijn de weg een beetje kwijt gevoel" . Met een pondstuk van Wouter heb ik een kaart getrokken van het Underground Kingdom van Londen, maar ja, Thamesmead stond natuurlijk weer niet op die kaart. Ach ja.....we hadden de tijd en we kwamen uiteindelijk redelijk op tijd aan in de Gloucester. Onderweg moesten we even een 15 minuutjes wachten op een stationnetje en snel werd besloten om wat te drinken en te roken. Erik en Rober Jjan gingen beneden even een sigaretje roken toen opeens het SMSje binnenkwam "Chris is er". Met toch wel enige vaart snelde Andre en ik de trap af naar beneden om Chris Bannister uit Margate te verwelkomen. Chris had ook besloten om via deze weg naar de Gloucester te gaan. Na enkele minuten was de tijd daar om naar boven te gaan, want door deze ontmoeting hadden we de tijd wat vergeten en waren we bijna te laat voor ons ritje Openbaar Vervoer Engeland. Na een klein halfuurtje gereden te hebben, veel gelachen te hebben, Chris het woordje pijpen uitgelegd naar aanleiding van Menno´s reactie op een stel rioolpijpen die ergens lagen, waren we dan toch eindelijk in de buurt gekomen waar we moesten zijn. 
Er volgde nog een wandeling die ons via een lange trap naar beneden, een lange tunnel met veel galm (leuk voor de nodige muzikale noten) en een veels te lange trap weer omhoog onder de Thames doorvoerde. Toen kwam de Gloucester eindelijk in zicht. Na de jassen uitgegooid te hebben en iedereen die er was welkom te hebben geheten was het tijd voor een drankje. 
Ontzettend leuk is om al die mensen te ontmoeten die je regelmatig via IRC spreekt, veel mee E-mailt, foto’s van uitwisselt en allemaal van dat soort leuke bezigheden. Mensen uit Amerika, uit Engeland, alles bij elkaar als 1 gezellige grote groep.
Op een gegeven moment besloten we voor Marc Anderson, onze so called Tour Operator een Get Well card in vorm van de Nederlandse Beautiful Thing Film Poster te geven. Marc was nogal ziek maar zou nog wel even naar de Southmere Swan (club waar Sandra werkt) komen met Sarah, zijn vrouw, maar de tour niet doen omdat dat te intensief zou zijn. 
De stift werd gepakt en door iedereen werd snel zijn naam en een persoonlijke boodschap voor Marc op de poster gezet. Opeens klonken de klanken van de soundtrack van Beautiful Thing door de Gloucester en toen we op het punt stonden om weg te gaan stonden we allemaal mee te zingen. Na nog even rondgekeken te hebben in de Gloucester, de kroeg waar Jamie en Ste heengaan in de film gingen we op weg naar de wijk waar de film opgenomen is. 
Het was rond de middag en besloten werd om eerst maar wat te gaan eten. We splitsen ons op omdat het nogal lastig is om met zo´n grote groep een eetgelegenheid te overvallen en ik ben met Kyle (KyleTX op Irc) uit Amerika in een klein restaurantje wat gaan eten. Sausages and chips en wat drinken, we lieten het ons beide goed smaken. Dat etentje was gelijk weer een goede verrijking voor mijn engels want ja, als je met een groep buitenlanders optrekt dan spreek je voornamelijk maar 1 taal. ENGELS. We hadden afgesproken bij de telefooncellen en daar aangekomen was er niemand. Kyle en ik keken wat rond en ja hoor iets verder stond al een grote groep, maar nog niet iedereen. 
Er werd gezocht en uiteindelijk gevonden en verder gelopen naar de Busstop. We zouden met Bus 180 naar Thamesmead gaan, dit is dezelfde bus die Jamie en Ste namen toen ze naar de Gloucester gingen. De rit duurde lang, maar was supergezellig, ik zat naast Chris (ja, de Chris die we al eerder tegenwaren gekomen) en we hadden de grootste lol. De hele bovenverdieping van deze bus was door ons (The Beautiful Thing Gang) in beslag genomen en toen we op een gegeven moment de bus weer uit moesten was het ook een hele parade door de bus heen. 
Van de bushalte liepen we naar de Southmere Swan. De route naar de Southmere Swan bracht ons al langs diverse locaties waar de film opgenomen was dus we keken onze ogen uit. Onderweg opeens een stem van achteren en daar waren Adam en Michael, 2 Beautiful Thingers uit Amerika. De groep werd groter en we liepen naar de Swan. 
Marc had aangekondigd dat we zouden komen maar bij binnenkomst stond men toch wel enigszins verbaasd te kijken. Andre ging alles even uitleggen en al snel gooiden we onze jassen en tassen neer en werd het tijd voor gezelligheid (die overigens al die tijd al aanwezig was) en lekkere drankjes. Natuurlijk werden er weer de nodige foto’s gemaakt die binnen een week ook al weer via de diverse e-mail´s, dcc op Irc en internetsites te bewonderen waren. Een vraag die mij toch wel door het hoofd schoot was hoeveel foto´s er van dit weekend wel niet gemaakt waren. Nou ja, genoeg in ieder geval, ik heb er op het moment dat ik dit type (1 1/2 week na de meeting) al weer vele voorbij zien schieten. 
Na met bijna iedereen weer wat bij te hebben gepraat kregen we bezoek. Marc en Sarah Anderson kwamen en Marc, die eigenlijk super ziek was, ging er bij zitten na iedereen te hebben verwelkomd en dat waren er nogal wat. Al snel hebben Andre en ik de bovengenoemde Gett Well Card uitgerold en Marc was diep ontroerd door dit gebaar. Na veel gepraat en weer een tijd verder gingen we op weg voor de Thamesmead Tour. Een rondleiding die Marc toch maar wel deed (onder het toeziend oog van Sarah). Marc, een man die doodziek was, ging toch voor ons allemaal de rondleiding doen!!!! 
We bezochten de waterlokaties, de flatlokaties, het plein, de winkeltjes, de bank waar Ste en Jamie op zitten op de UK filmposter en nog veel meer. 
Verhaaltjes over opname gebeurtenissen en zaken die zich afspeelde werden door Marc vertel en iedereen luisterde aandachtig en keek naar alles om zich heen, zaken die ze al meerdere malen in de bioscoop en/of thuis op video hadden gezien. Natuurlijk werden er de nodige foto’s gemaakt. Chris en ik hebben "model" gestaan voor Jamie en Ste op het trappetje, net voor de dansscene, Ik als Jamie die in het begin van de film over het bankje heen springt, Chris en ik als Ste en Jamie die op het bankje zitten (zie engelse filmposter) En nog meer van dat soort zaken. Nadat we over Tavvy Bridge zijn gelopen en we weer uitvoerig door Marc verteld waren wat daar allemaal wel niet opgenomen en gebeurd was was het tijd om afscheid te nemen van Marc en Sarah en weer verder te gaan. 
Na enig overleg werd besloten om niet terug te gaan naar The Gloucester maar naar het hotel, zodat we ons om konden kleden, en wat konden eten. Om 22.00 uur hadden we met de Amerikanen weer bij ons in het hotel afgesproken. Chris, Michael en Adam zouden met ons mee terug gaan naar het hotel. In het hotel aangekomen gingen we wat omkleden en trokken we ons even terug op onze hotelkamers. Chris en ik hebben een tijdje zitten "praten" en zijn toen naar de kamer van Andre en Wouter gegaan waar ook Adam en Michael waren. Met Adam ben ik toen nog even naar beneden gegaan om te kijken of de andere Amerikanen er al waren, die waren er nog niet en op een gegeven moment zijn we (Erik M, Menno, Andre, Kyle, Gerben, Chris, Ikke, Monique, Wouter) wat gaan eten. 
We overvielen een Steakhouse waar we heerlijk gegeten hebben en Monique nog een SCREAMING ORGASM wouden laten drinken, maar ja, in deze cocktail had Monique weinig zin. Erik T. was ondertussen (toen wij zaten te eten) in het hotel gearriveerd en zou even een uurtje gaan liggen. We sms’ten hem dat hij maar even naar de lobby moest gaan om onze Amerikaanse vrienden op te vangen omdat wij door het heerlijke eten pas na 22.00 uur in het hotel terug zouden zijn. Nadat we allemaal afgerekend hadden gingen we terug naar het hotel. 
Chris en ik gingen even naar de kamer van Menno en mij toen opeens zijn pieper ging. Hij kreeg de vervelende boodschap dat zijn grootmoeder was overleden. Aangezien Chris die nacht bij een goede vriendin zou logeren, maar daar op dat moment weinig zin in had gingen we wat schuiven en uiteindelijk kreeg Chris het bed van Menno. Iedereen ging zijns weegs. Naar Heaven, de Gay Club van Londen, Winkelen in Trocadero en nog meer van dit soort evenementen............
HET WERD EEN NACHT OM NOOIT MEER TE VERGETEN!!!!!!!!!! 

Zondag 12 oktober 1997 
Voor deze dag stond er een dinner party gepland in de Gloucester maar die hebben we in overleg laten vervallen. De zondag zou een dag zijn om nog meer lekker van Londen te kunnen genieten. In de ochtend smokkelden we Chris de ontbijtzaal in, gelukkig zonder problemen, en namen we voor de tweede keer croissantjes e.d. om ons mee vol te proppen. We besloten om in groepjes de stad in te gaan. De één wou daarheen en de andere weer daarheen, het schoot maar niet op. 
Ik ging samen met Chris en Wouter en Andre op pad door Londen. Gezellig kijken bij de winkeltjes op Covent Garden, artiesten bekijken, sandwiches gekocht bij pret a Manger, getrakteerd door Chris op Banoffi Pie (toffee crème, met Banaan en vanille vulling), Leicester Square en ga zo maar door. 
In SOHO brachten we een bezoekje aan The Clone Zone, een gay-winkel met boeken, posters, kleding enz. enz. daar in het rek stonden nog twee exemplaren van de screenplay van Beautiful Thing. Toen Andre en ik de winkel uitliepen was dat ook uitverkocht. We kwamen Menno tegen die samen met Robert Jan in de Admiral Duncan zat, en na daar nog even wat gedronken te hebben (toch leuk hoor bestellen daar: Doe mij maar een glas cola en een pakje condooms (die dingen worden daar gratis weggegeven)) De grootste schik hadden we. 
Om 15.00 uur hadden we afgesproken in de lobby van het hotel, maar het werd al weer gauw 16.00 uur toen we eindelijk daar het hotel weer verlieten op weg naar het station. Daar namen we allemaal (en ik nogwel het meest) afscheid van Chris, die zich weer een weg terug naar Margate, Kent, zou banen. De reis naar Abbeywood Station verliep vlot. Het was supergezellig en er waren weer heel wat speciale momenten. · 

Denken we aan de manier waarop Menno Martijn koekjes probeerde te voeren · 

Denken we aan de manier waarop Monique en Menno die jongen achterin de trein een koekje wou geven · 

Denken we aan de manier waarop die andere jongen reageerde op het visitekaartje van de Beautiful Thing Fanclub · 

Denken we aan alle andere leuke momenten die we hebben gehad in het Openbaar Vervoer van Londen. 

We maakten vanaf het station weer een kleine wandeling richting onze auto’s en jawel, daar stonden ze nog, helemaal ongedeerd. De auto’s werden weer geladen, de bakkies weer geïnstalleerd en daar gingen we weer, op weg naar Dover. Okay, ik geef toe, dat we nog wel een tijdje hebben moeten zoeken naar de M25, maar, het is natuurlijk altijd leuk om 1 rotonde minimaal 5 keer te zien. Het scheelt dan wel weer een groot bedrag aan tolgeld wat we niet hoefden te betalen. En toen ging het redelijk snel 

Dover in zicht ** Taxfree shoppen (alweer) ** Wachten op de volgende trein ** in de trein gaan met de auto ** Marco Borsato zingen, zodat de mensen achter ons, het heel mooi vonden ** de trein weer uit rijden ** naar de Belgische Grens ** tanken tussendoor ** Nederlandse Grens ** Hapje gegeten (zeg maar gerust hap) ** afscheid genomen ** thuisgebracht ** E-mail opgehaald ** gaan slapen ** 

En toen was het dus al weer midden in de nacht en was er een einde gekomen aan een prachtig weekend.....

En zal ik je eens wat vertellen!!!!!

Ik ga vast en zeker nog vaker naar Engeland.................